Treść artykułu
Aberracja w Łowiectwie to ryba, która wyglądała normalnie, zanim morze się z nią rozprawiło. Ma za dużo oczu, zbyt wiele płetw albo zęby w miejscu, gdzie ich być nie powinno. Gdy zaczynałam, myślałam, że wystarczy narysować ryby i dodać każdej trochę mutacji. Okazało się, że to nie działa.
Pierwsze szkice były śmieszne. Ryba z trzema ogonami wyglądała jak postać z kreskówki, a nie jak coś groźnego. Zrozumiałam, że straszna aberracja musi mieć jedną nieprawidłowość, a cała reszta ma być zwyczajna. Dopiero kontrast między zwyczajnym ciałem a jednym błędem daje to uczucie, że coś jest nie tak.
Dlatego w finalnych projektach większość ryb wygląda jak ryby. Węgorz wielooki ma rzeczywiste proporcje węgorza, tylko oczu jest o osiem za dużo i patrzą w różne strony. Flądra dwugłowa ma dwie głowy, ale obie wyglądają jak głowa flądry. Efekt jest bardziej niepokojący, niż gdybyśmy wymyślili nowy gatunek.
Dziwna rzecz narysowana spokojnie przeraża bardziej niż przerysowana.
Teczka z odrzuconymi pomysłami
Palety kolorów wybierałam tak, żeby aberracje różniły się od zwykłych ryb o odrobinę. Ich skóra ma trochę zbyt jasny odcień, a oczy są odrobinę zbyt wilgotne. Te drobiazgi widać dopiero po dłuższej chwili. W grze oznacza to, że gracz rozpoznaje aberrację dopiero wtedy, gdy jest już w sieci.
Odrzucone pomysły trzymam w osobnej teczce. Jest tam krab z parasolką, sum w kapeluszu i ryba, która nosiła okulary. Wszystkie wydawały się zabawne na papierze i żadna nie trafiła do gry. Niektóre pokazujemy w cyfrowym artbooku, w rozdziale o odrzuconych pomysłach, bo śmiech po nocy też się liczy.
Praca nad aberracjami nauczyła mnie, że groza rodzi się z precyzji, a nie z przesady. Im spokojniej narysowana jest dziwna rzecz, tym trudniej od niej oderwać wzrok. W dodatkach, Zimnej Toni i Żelaznym Doku, trzymałam się tej samej zasady, choć materiał, od mrozu po rdzę, był zupełnie inny.
Trzy rzeczy, które zostają
Jeden błąd na rybę
Gdy zmieniasz zbyt wiele elementów, zostaje karykatura. Jeden niepoprawny szczegół działa mocniej.
Proporcje są ważne
Im bliżej zwykłej ryby, tym silniejszy kontrast z jej mutacją. Odrobina realizmu pracuje na efekt.
Odrzucone pomysły się liczą
Śmieszne szkice pomagają znaleźć właściwą granicę. Ich obecność w teczce świadczy o procesie, a nie o porażce.
Jak to wyglądało w praktyce
Sprawdź to w praktyce
O autorze
Karolina Marczak
Karolina kieruje stroną wizualną gry od pierwszego szkicu. Rysuje ołówkiem na papierze, zanim cokolwiek trafi do cyfrowych narzędzi, i trzyma szafkę pełną odrzuconych ryb.